Povećaj veličinu slova Vrati na prvobitnu veličinu slova Samnji veličinu slova štampaj sfsštampaj
 

Pošalji prijatelju

Setimose

01. 09. 2017. Užice

Autor: J.P. Izvor: Radio Luna/Istorijski klub Užice/Wikipedia/Novosti

Tragom Ljube Stojanovića

Ljubomir Stojanović je bio srpski državnik, političar i filolog, redovni član Srpske kraljevske akademije.

Ljubomir Stojanović je rođen 1860. godine u Užicu, Kneževini Srbiji.

Završio je Filozofski fakultet Velike škole u Beogradu, usavršavao se u Beču, Petrogradu i Lajpcigu. Filolog je i istoričar po obrazovanju.

Bio je profesor na Velikoj školi u Beogradu od 1891. do 1899. godine.

Politička karijera Stojanovića-  narodni poslanik, ministar prosvete i predsednik vlade…

Stojanović je bio član Narodne radikalne stranke. Početkom 20. veka sa političkim istomišljenicima, nezadovoljnim članovima Narodne radikalne stranke, osniva Samostalnu radikalnu stranku i njen je predsednik od osnivanja stranke 1905. do 1912. godine.

Pod demokratskom i ustavnom vladavinom kralja Petra I Karađorđevića, Stojanović je više puta od 1903. do 1909. godine bio ministar prosvete i crkvenih dela u Srbiji.

Dva puta je bio predsednik samostalske vlade (1905-1906).

Samostalska vlada Ljubomira Stojanovića je 23. jula 1905. godine sprovela izbore koji će ostati zapamćeni kao  naslobodniji u nizu parlamentarnih izbora koji su sprovedeni po Ustavu od 1903. godine.

Stojanović je od 1910. do 1912. godine bio državni savetnik, a nakon Prvog svetskog rata, i jedan od osnivača Republikanske stranke. Stojanović je bio prvi predsednik Glavnog odbora osnovane Republikanske stranke.

Izabran na glavnom godišnjem skupu Akademija Nauka 1913. godine, Stojanović u narednih deset godina obavlja funkciju sekretara Srpske kraljevske akademije nauka, buduće Srpske akademije nauka i umetnosti.

U toku svoje političke karijere, Stojanović je smatran za jednog od najmoralnijih srpskih političara i za izuzetno poštenog i principijelnog čoveka.

Stojanovićev značaj u istoriji srpske nauke i kulture

Ljubomir Stojanović je bio jedan od značajnijih filologa na prostorima Srbije.

Tokom svog naučnog rada je priredio osam knjiga narodnih pesama sa više od 150.000 stihova.

Zahvaljujući zalaganju Ljube Stojanovića, u školama se i danas uče pesme koje je sakupio Vuk Karadžić.

Bio je izdavač Vukovih dela, sedam tomova Vukove prepiske sa blizu 3.500 pisama na više od 6.300 strana. Sa Perom Đorđevićem pripremio je i publikovao treće izdanje Srpskog rječnika. 

Priređivao je i udžbenike gramatike za srednje škole. Pisao je o starim srpskim štamparijama i o srpskim crkvama iz 15. i 16. veka. U šest tomova je objavio delo o srednjovekovnim srpskim izvorima Stari srpski zapisi i natpisi.

Priredio je fotolitografsko izdanje Miroslavljevog jevanđelja, najstarije sačuvane srpske knjige, s kraja 12. veka, koja je materijalnom pomoći Aleksandra Obrenovića štampana u 300 primeraka i poslata u svet najznačajnijim slavistima, filolozima i bibliotekama.

Objavio je izdanja velikog broja starih spomenika, rukopisa, zapisa, natpisa, rodoslova, letopisa, dokumenata, pisama, rukopisa Srpske kraljevske akademije i Narodne biblioteke u Beogradu.

Formirao je Zadužbinu za istraživanje srpskog jezika.

Ljubomir Stojanović je umro, prema pojedinim navodima  1929. godine, prema drugim 1930. godine, u Pragu, u tadašnjoj Čehoslovačkoj.  

Sve što je u životu stekao, kako su pisali mediji, Stojanović je ostavio svom narodu. Rodnu kuću je poklonio Gradu, ali je objekat prodat 1935. godine. Rodna kuća Ljube Stojanovića, stara više od jednog veka,  srušena je 2016. godine. Na prostoru srušene kuće je izgrađen stambeno- poslovni prostor.

Jedna ulica u Užicu nosi ime akademika Ljube Stojanovića.

Nema komentara.

Ostavi komentar

antiRobotImage